دستیابی به هوای پاک در کلانشهرهای ایران، مستلزم تعهد مسئولان در بهبود زیرساخت‌ها و مسئولیت شهروندان در اصلاح الگوی مصرف و تردد است. از منظر علمی، دو منبع اصلی آلودگی یعنی ناوگان فرسوده حمل‌ونقل و صنایع آلاینده، سهم غالب در انتشار آلاینده‌های هوا دارند. نوسازی ناوگان، توسعه خودروهای برقی و هیبریدی، ارتقای کیفیت سوخت از یک سو و نصب سامانه‌های پایش پیوسته، الزام صنایع به تجهیزات کنترل آلودگی و اعمال جریمه‌های بازدارنده از سوی دیگر، راهکارهای کلیدی هستند. تحقق این اقدامات وظیفه مستقیم مسئولان حوزه‌های محیط‌زیست، صنعت، انرژی و حمل‌ونقل است.

با این حال، هیچ طرح دولتی بدون مشارکت آگاهانه شهروندان به نتیجه پایدار نمی‌رسد. مسئولیت شهروندی در هوای پاک شامل کاهش استفاده از خودروی شخصی، انتخاب حمل‌ونقل عمومی، مطالبه داده‌های پایش لحظه‌ای هوا و کاهش مصرف انرژی در منزل و محل کار است. این رفتارها در مقیاس جمعی، اثر مثبتی بر کاهش آلودگی دارند. بدین ترتیب، نوسازی ناوگان و پایش صنایع از یک سو و اصلاح الگوی تردد و مصرف انرژی توسط مردم از سوی دیگر، همچون حلقه‌هایی به‌هم پیوسته، یک زنجیره نجات‌بخش را برای هوای پاک تشکیل می‌دهند.