بازنگری در مفهوم پسماند، آن را از یک معضل زیست‌محیطی به یک فرصت اقتصادی تبدیل می‌کند. مدل سنتی اقتصاد خطی (استخراج، تولید، مصرف، دورریز)، نه‌تنها موجب اتلاف منابع باارزش می‌شود، بلکه پیامدهای بلندمدت زیست‌محیطی نیز دارد؛ از آلودگی خاک و آب گرفته تا انتشار گازهای گلخانه‌ای در مراکز دفن. اما اقتصاد چرخشی با طراحی محصولات قابل بازیافت، کاهش تولید پسماند از مبدأ، جداسازی هدفمند مواد ارزشمند (مانند پلاستیک، فلزات، شیشه و کاغذ) و بازگردانی آن‌ها به چرخه تولید، نه تنها بار آلودگی را کاهش می‌دهد، بلکه ارزش اقتصادی جدیدی خلق می‌کند.

 تحقق این رویکرد به عزمی دوطرفه نیاز دارد: مسئولان زیرساخت تفکیک از مبدأ را ایجاد کنند، از صنایع بازیافت حمایت کنند، قوانینی برای کاهش پسماندهای یک‌بارمصرف وضع کنند و مدیریت پسماند را به سمت بازیافت سوق دهند. شهروندان نیز با تفکیک زباله در خانه، کاهش مصرف مواد دورریز و تحویل پسماند قابل بازیافت، همراهی کنند. پسماند اگر درست دیده شود، سرمایه‌ای خفته است؛ اقتصاد چرخشی آن را به جریان می‌اندازد؛راهبردی که هم از محیط زیست حفاظت می‌کند و هم اقتصاد را پایدار می‌سازد