تالاب‌ها و دریاها، سرمایه‌های ملی و میراثی بین‌نسلی هستند، که کارکردهای حیاتی آن‌ها از تغذیه آب‌های زیرزمینی و کنترل سیلاب تا حفظ تنوع زیستی برای بقای جامعه و سلامت سرزمین ضروری است. تغییرات اقلیمی، برداشت بی‌رویه آب، خشکاندن تالاب‌ها، آلودگی‌های صنعتی و کشاورزی و ورود پسماندها به دریاها، این سرمایه‌های گرانبها را به سرعت رو به زوال برده است. 

خشک شدن تالاب بین‌المللی هامون و آلودگی خلیج فارس و دریای خزر، تنها گوشه‌ای از هشدارهای جدی هستند. حفاظت از این پهنه‌های آبی، نیازمند اقدام همه‌جانبه‌ای است که هم بازنگری در الگوی مصرف آب و مدیریت حوضه‌های آبریز را شامل شود و هم جلوگیری از تخریب و احیای تالاب‌های در معرض خطر را. خشک شدن تالاب‌ها و دریاچه‌ها، خود به معنای پیدایش کانون‌های جدید ریزگرد، تشدید فرونشست زمین در اثر افت آب‌های زیرزمینی و برهم خوردن تعادل اقلیم محلی است. بدون حفاظت از این پهنه‌های آبی، نه تنها نسل‌های آینده از مواهب طبیعی محروم می‌مانند، بلکه ریزگردها، فرونشست و ناپایداری اقلیمی، امنیت ملی و سلامت جامعه را به خطر خواهد انداخت.