تغییرات اقلیمی بر چرخه آب، اثری ژرف و گسترده بر جای می‌گذارند. تغییرات اقلیمی با اختلال در الگوهای بارش، افزایش دما، کاهش ذخایر برفی و تشدید تبخیر، منابع آبی کشور را با بحرانی بی‌سابقه مواجه کرده است. خشکسالی‌های مکرر، فرونشست زمین، کاهش جریان رودخانه‌ها و افت شدید آب‌های زیرزمینی، تنها بخشی از پیامدهایی هستند که امنیت پایدار آبی را به خطر انداخته‌اند.

با افزایش دما، نیاز آبی محصولات کشاورزی و مصرف انرژی افزایش می‌یابد و در مقابل، منابع تجدیدپذیر آب کاهش می‌یابد. این وضعیت نشان می‌دهد که مدیریت اقلیم و آب دیگر یک مسئله صرفاً زیست‌محیطی نیست، بلکه به هسته مرکزی امنیت ملی، اقتصادی و اجتماعی تبدیل شده است. بدون توجه به این پیوند دوسویه، هرگونه برنامه‌ریزی برای توسعه پایدار با شکست مواجه خواهد شد. در چنین شرایطی، ارتقای تاب‌آوری زیرساخت‌های تأمین آب، اصلی‌ترین راهبرد برای صیانت از سلامت جامعه و حفظ پایداری سرزمین به شمار می‌رود.